Glasbak

door Vinnerd

Lieve mama,

Grappig. Toch? Best grappig. Of misschien is ironisch het woord. Hardop verkondigen aan de wereld dat je een blog bent begonnen waarop je de wereld (of in ieder geval mijn wereld, hoe klein ook, hoi mam) op de hoogte houdt van je belevenissen, om er vervolgens niets op te plaatsen. Maak ik dan niks mee? Heus wel. Vandaag nog.

Ik en een tas. Ik durf het niet hardop turkentas te noemen want ik weet niet zeker of dat de juiste benaming is, maar ik bedoel dus zo’n grote shopper waar je een euro voor betaalt in de supermarkt. Is het een euro? Misschien minder. Ik koop ze nooit, want ik neem er altijd zelf eentje mee van huis. Dat is beter voor het milieu en de portemonnee en dan kan ik de kassière van de Aldi duidelijk maken dat ik ook heus wel eens een keer bij de Albert Heijn ben geweest.

Hoe dan ook, ik en mijn turkentas dus. Ik had twee maanden lang lege wijnflessen gespaard want ik wilde daar mijn druipkaarsen in steken. Staat zo gezellig. Maar het bleek dus dat ik mijn druipkaarsen allang had weggegooid omdat ik nooit glazen flessen in huis had om ze in te duwen. Ik vergat namelijk steeds dat ik er druipkaarsen in wilde duwen dus gooide ze meteen weg. Dus ik zat met een stuk of wat flessen en geen kaarsen. Naar de glasbak ermee. Dus sjouwen, drie trappen af, hele straat uit, hoekje om, netjes alle flessen in de rechter container dumpen, ben ik eindelijk klaar, turkentas leeg, wat denk je? Rechter container is voor papier. Ik had ze in de linker container moeten gooien.

Hi-la-risch. Echt. Om je te bescheuren.

En nou niet meer denken dat ik nooit wat meemaak.

Dag mam.

Advertenties