Tas

door Vinnerd

Lieve mama,

Ken je dat zwarte schoudertasje waar ik altijd mee rondloop? Dat linnen vodje met de opdruk ‘Snoeiharde Shit’? Die ja. Die neem ik altijd mee als ik boodschappen ga doen, omdat ik hem makkelijk klein kan vouwen en ik mijn zak kan stoppen als ik hem niet meer nodig heb. Dat, en ik vind het wat veiliger dan die plastic tasjes. Ik ben altijd bang dat de hengsels uitschuren, en niet geheel onterecht, want je hoort soms van die verhalen.

Dat zwarte tasje ligt vaak als een propje op mijn eettafel, te wachten tot hij dienst mag doen. Dus toen ik vanavond nog even gauw een flesje wijn wilde halen, checkte ik gauw of ik alles had. ‘Sleutels, check. Portemonnee, check. Telefoon, check. Tas, tas… ja, tas. Check.’ En ik graaide iets van zwarte stof van tafel.

De keuze wijn was heel moeilijk. Uiteindelijk heb ik maar gewacht tot er een corpsbal een flesje pakte, en nam toen iets dat daar in alle opzichten van verschilde. Bij de kassa werd een nieuw meisje ingewerkt. Ze vroeg niet naar mijn ID, wat maar weer aangeeft wat voor een oude kop ik begin te krijgen. ‘En dan moet je nu vragen of hij ook een tasje wil’, zei haar collega belerend. ‘Wilt u er een tasje bij?’ ‘Nee hoor’, zei ik, ‘ik heb zelf iets bij me’. Ik graaide ik mijn zak en schudde triomfantelijk met een zwarte onderbroek.

Kut. Hoe? In alle haast het verkeerde meegenomen. Het was gelukkig een schone, dat dan weer wel.

Ik heb maar gewoon gauw mijn fles gepakt en ben de supermarkt uitgestormd. ‘Ja’, hoorde ik de belezende collega nog tegen de nieuwe zeggen, ‘dat soort klanten heb je dus ook.’

Advertenties