Bipolair

door Vinnerd

Lieve mama,

Vandaag leek een dag als alle andere te worden. Wel dacht ik vanmorgen heel even Geert Wilders te zien fietsen, maar dat bleek slechts een hoog geblondeerde huismoeder (of een travestiet met een pruik, maar sowieso niet meneer Wilders). Verder wees niets op het onvoorziene ritje in een emotionele achtbaan dat mij vandaag ten deel zou vallen.

Ik had gisteravond een inzinking. Ik zag het opeens allemaal niet meer zitten. Na een dramatische start van het nieuwe jaar vol mislukte karbonades en geblokkeerde pinpassen werd het me allemaal even teveel. Ik heb gejankt als een kind wiens knikkers afgepakt werden. Ik heb het geprobeerd van me af te schrijven. Ik heb het geprobeerd visueel te maken. Ik heb het geprobeerd te negeren en ik heb geprobeerd er volledig in op te gaan. Hielp niet. Mijn hoofd voelt als een strak opgeblazen ballonnetje, helemaal vol terwijl er eigenlijk alleen lucht inzit.

Vanmorgen had ik me verslapen. Met alle wil die ik in me had lukte het me niet me er toe te zetten om te haasten. Dus om toch op tijd te komen, besloot ik niet te douchen en linea recta vanuit mijn bed mijn jas in te schieten en de deur uit te rollen. Letterlijk rollen. Ik struikelde halverwege de trap en rolde naar beneden. Mijn hele lichaam deed pijn en ik voelde me naar.

De tram was keurig op tijd. Dat was een verademing en toen ook nog bleek dat er een stoel vrij was en ik kon gaan zitten, was mijn dag weer heel even gemaakt. Drie haltes verder stapte er een excentrieke heks in die plaats nam naast mij. Ik verontschuldigde me voor mijn lichaamsgeur en we raakten in gesprek. Ze vertelde me dat ze yogalerares was en nodigde me uit om vanavond een (gratis!!!) proefles te komen volgen om te achterhalen welke vorm van yoga het beste voor mij zou zijn. We wisselden nummers uit en ik voelde me goed.

Ik kwam op school en hinkte het lokaal binnen. Niemand. Ik had me verkeken in het rooster en was anderhalf uur te vroeg. Dus daar stond ik. Riekend, vlekkerig, zonder koffie de dag begonnen en nu dit. ‘Er gaan op dit moment kinderen in Afrika dood van de honger en de droogte’, bleef ik tegen mezelf zeggen. ‘Zo erg is dit niet’. Maar ik voelde het niet. Ik vond mezelf, al was het een fractie van een seconde, zieliger. Zwelgend in zelfmedelijden zocht ik een plekje om maar vast wat te leren voor de tentamens volgende week en ik voelde me naar.

Nu zit ik thuis, nippend van mijn koffie, gebogen over mijn huiswerk. Ik doop crackers in een blik ragout en zet brood en boter op mijn boodschappenlijstje. Vanavond aan de yoga en morgen eindelijk weer uitslapen. Heel even lukt het me om alles in perspectief te zien en voel ik me goed. Heel goed. Zomaar opeens.

Dag lieve mama. Dag lieve, liefste mama.

Advertenties