Goudvis

door Vinnerd

Lieve mama,

Een goudvis. Dat lijkt mij wel wat. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik op de basisschool moest nablijven en in de lerarenkamer een verhaal moest schrijven over een zelfverzonnen onderwerp. Ik was op dat moment geobsedeerd door mijn goudvissen (maar niet zo geobsedeerd dat ik ze op tijd eten gaf of de bak schoon hield). Af en toe kocht ik er een nieuwe vis bij, maar dit was meestal geen succes. Niemand die mij ooit verteld had dat algeneters, naast algen, ook bijvoeding moesten hebben. Arme Zwabber was een kort leven beschonken.

Ik had van metalen staafjes een hoepel gemaakt en die in de kom geplaatst. Ik had een prachtige kom, ovaalvormig met een plastic deksel. De kom zelf stond op een Vikingschip (inclusief roeispanen, die ik er al snel af had gebroken omdat ik de kom anders niet tegen de muur kon zetten) en op de deksel pronkte een rood-wit gestreept zeil. Helaas zat hier een scheur in, vanwege redenen die ik niet nader kan, mag en wil toelichten. Omdat het zeil zelf ook van plastic was, bood naaien geen oplossing. Met een plakbandje zorgde ik dat de scheur wat minder zichtbaar was, maar ik wist dat hij er nog steeds zat. Ik heb dit altijd heel erg zonde gevonden en het is de doorslaggevende reden geweest om de kom na een tijdje weer weg te doen. Lieve mama, ik meen mij te herinneren dat jij er op een rommelmarkt een tientje voor hebt gekregen. Ik kan me niet herinneren dat ik dit tientje zelf mocht hebben, maar jij betaalt tegenwoordig nog steeds mijn zorgverzekering dus ik vind dat dat elkaar aardig uitbalanceert. Geen wrok van mijn kant.

De metalen hoepel dus. Mijn uiteindelijk doel was ze te leren er doorheen te zwemmen, en wanneer één van mijn vissen dit toevallig deed voelde ik me trots. Helaas heb ik de vissen voortijdig de dood in gejaagd nadat papa zei: ‘als je die bak nu niet schoon maakt, spoel je ze maar door de plee.’ Huilend heb ik ze doorgetrokken. Papa was in lichte shock dat ik het echt gedaan had. Ik was blij dat ik hem de schuld kon geven. Papa haalt dit voorval nog regelmatig aan en beweert dat ik in tranen was, terwijl ik zelf eigenlijk vooral een gevoel van opluchting kan terughalen. Opluchting omdat ik de verantwoordelijkheid niet meer hoefde te dragen. Ooit een vissenkom verschoont? Hels karwei.

Nu ik er nog eens goed over nadenk hoef ik eigenlijk al geen goudvis meer.

Een wandelende tak. Dàt lijkt me wel wat.

Dag mam.

Advertenties