Lunch

door Vinnerd

Lieve mama,

Ik heb vandaag geluncht. Nu doe ik dat wel vaker (gisteren nog, pannenkoeken met kaas), maar vandaag is het benoemen ervan extra waard.

Ik kwam thuis na het maken van mijn tentamen en stuurde een vriendin een WhatsApp-bericht (dat is een soort postduif maar dan met je mobiel via internet en razendsnel, Rebecca kan het je wel uitleggen).

We gingen bagels eten en koffie drinken en lachen en kletsen en afgeven op de bejaardenproblematiek. Serieus, het loopt de spuitgaten uit. Vanmorgen nog, werd me gevraagd op te staan in de tram. Het was half negen. Ik was ook moe.

Een tafeltje naast ons zat een echtpaar – althans, ik denk dat het een echtpaar was – in doodse stilte tegenover elkaar. De vrouw van het stel brak stukjes bagel af en doopte deze in de koffie. De man leek heel gefixeerd op het puntje van zijn eigen neus óf was scheel. Een fascinerend schouwspel, maar interessanter was de jongen aan de tafel schuin achter ons.

Toen mijn vriendin naar de wc ging, stond de jongen op en ging pardoes op haar stoel zitten. Aan mijn tafel dus. Recht tegenover me. Hij keek me verdwaasd aan en vroeg: ‘studeer jij niet aan de HvA?’ Ik bekende schuld. ‘Ik dacht al. Ik zie jou heel vaak lopen. Als ik jou zie moet ik altijd denken aan een pyjama met vlekken. Ja, gek eigenlijk hè?’

Ik bekeek de jongen nog eens goed. Zijn overhemd was scheef dichtgeknoopt en zijn oorbel ontstoken. De linkerkant van zijn haar was opgeschoren en de rechterkant hing in vette slierten langs zijn gezicht. ‘Nu ik jou zo zie moet ik denken aan de Dierenbescherming die campagne voert tegen het afschieten van zwerfkatten’, dacht ik. Maar ik zei het niet.

Vreemde jongen. Hele vreemde jongen.

Advertenties