Krentjes

door Vinnerd

Lieve mama,

Krentjes uitdelen aan willekeurige voorbijgangers. Dat was vandaag mijn dagbesteding. Ik hoopte stiekem ook een beetje dat het tot interessante gesprekken zou leiden, maar dat viel vies tegen. De meeste namen het rode doosje vluchtig aan en sjokte snel door. Sommige weigerden zelfs, vermoedelijk uit angst dat ik ze meteen een halfjaar-abonnement Sun Drop rozijntjes aan wilde smeren. Maar hetgeen de meeste indruk op me maakte was een man van middelbare leeftijd die me strak vroeg: ‘waarom doe jij dit?’ Geen idee. Geen flauw idee. En het moment dat ik daar bij stilstond, realiseerde ik me tevens dat ik er nooit over nagedacht had wat ik nou ècht van rozijnen vind. Een vraagstuk waar ik me de rest van de dag over gebogen heb. Dus bij deze; mijn ongezouten mening over uitgedroogde druiven.

Niet te vreten. Verwerkt in een bolletje of snede brood nog best binnen te houden, maar het voegt niet bijzonder veel toe. Daarnaast ben ik ook een keer ‘krent’ genoemd omdat ik al kauwend beweerde dat het mijn laatste stukje gom was, om een half uur later op mijn leugen betrapt te worden. Dus ik heb slechte associaties met het woord ‘krent’ en alles wat ermee in verband gebracht kan worden.

Ik had ooit een stagebegeleider die met een stalen gezicht ‘krenten in de poep’ kon zeggen. ‘Oh, je mag mee naar Artis? Nou, geniet ervan. Dat zijn de krenten in de poep.’ Maakte dat hele tripje meteen een stuk minder gezellig klinken. Het is me tot de dag van vandaag niet duidelijk geworden waarom zij dit deed. Misschien was het een grap. Misschien was het haar accent. Misschien had niemand haar ooit durven vertellen dat ze het verkeerd zei. Misschien slikte ze haar krentjes altijd in het geheel door, zonder te kauwen, om ze vervolgens in hun totaliteit weer uit te drukken.

Ikzelf kwam er vorig jaar pas achter dat Taylor Swift ‘flew me to places I’ve never been’ zingt, en niet ‘blew me’ (‘blew me’ betekent zoiets als orale bevrediging). Gênant. En aangezien we allemaal dit gevoel herkennen (het gevoel van gene heb ik het nu over, niet het gevoel van ‘blew me’), denk ik dat geen van de gesprekspartners het ooit over zijn empatische hart heeft kunnen verkrijgen te vertellen dat ze het fout uitsprak.

Even een bruggetje terug naar het onderwerp: wanneer Pink ‘just give me a reason’ zingt, klinkt het best wel heel erg als ‘just give me a raisin’. En een ‘raisin’ is dus een rozijn. Wat nagenoeg hetzelfde is als een krent.

Krentjes dus. Om tòch met een positieve nooit af te sluiten; zo anti-krent ben ik nu ook weer niet. Neem nu vorige week dinsdag; ik was mijn keuken aan het soppen en verplaatste het koffieapparaat om ook erachter goed schoon te kunnen maken. Er lag een klein, zwart, dropachtig dingetje. En op welke gedachte betrapte ik mezelf? Juist.

‘Ik hóóp dat het een krentje is.’

Advertenties