Koeien

door Vinnerd

Lieve mama,

Twee dagen Schoorl. Ik had je een blog over de heenreis beloofd, en die houd je van me tegoed, maar er vond een andere gebeurtenis plaats die het verslapen, missen van de bus en vertraging van de trein overtreffen.

‘Betreden op eigen risico’, zo luidde het bordje. In al mijn enthousiasme was ik al over het afgesloten hek geklommen en halverwege het weiland toen ik erachter kwam dat de waarschuwing sloeg op loslopend rund. Een drietal koeien stond een meter of tweehonderd verderop rustig te grazen. Hun poepertjes hadden ze onze kant op gekeerd en het leek ze weinig te interesseren dat een groepje studenten zich tussen hun uitwerpselen nestelden om van al het schoons dat de omgeving te bieden had te genieten. Zolang er een afstand van ten minste vijfentwintig meter bewaard zou blijven, hadden we niks te vrezen. Waarschijnlijk dan. Aldus het bord. Maar het bleef op eigen risico.

Drie van mijn groepsgenoten besloten dat het een goed idee zou zijn om het pad langs de waterkant af te lopen. Stom natuurlijk, want ik zag al van ver dat er dan een koe gepasseerd zou moeten worden die dichter, veel dichter bij het pad stond dan vijfentwintig meter. Dus ik ging samen met mijn nieuwe beste vriendin voor de verstandigste keuze en bleef achter. Midden in het weiland. Afgesloten van de buitenwereld.

Terwijl het drietal het suïcidale pad bewandelde, bleef ik alert op de omgeving. Ik had namelijk al gezien dat er een groepje koeien van bovenop de heuvel richting het pad begon te trekken. Ik had ze heus wel willen waarschuwen hoor, dat ze ingesloten werden. Maar als de koeien zouden schrikken van mijn gepanikeerde stemgeluid en op hol zouden slaan, waren we nog veel verder van huis. Dus ik besloot maar gewoon te gaan zitten, kleermakerszit, op een veilige afstand en er het beste van te hopen.

En laat mijn alertheid me nou juist gered hebben in deze situatie. Want terwijl de rest doorliep, draaiden de koeien die vanaf de heuvel kwamen zich opeens, uit het niets, in een strakke beweging om en keken ons (de Verstandigen) bloeddorstig aan. Ze versnelden hun pas. En nog meer. In een halve galop kwamen ze dreigend onze kant op. Wat ze wilden was direct duidelijk; eerst het brein van de groep uitschakelen, zodat de rest een makkelijke prooi zou zijn.

Mijn nieuwe beste vriendin en ik stonden op en probeerden ons zo onopvallend mogelijk richting het hek te bewegen. We durfden nog niet zo goed te rennen, uit angst dat de koeien dan door zouden hebben dat we probeerden te ontsnappen. Dus in een tempo dat hing tussen snelwandelen en joggen vluchtten we weg. Toen ik me nog eens omdraaiden, zag ik de koeien in volle vaart op ons af komen stormen. Dus alles op alles; in volle sprint wegwezen. Mijn nieuwe beste vriendin gleed nog bijna uit in een vlaai. Het is maar goed dat ze niet echt onderuit ging, want we hebben nu precies een even aantal in de klas en dat is het handigst met tweetallen maken.

We kunnen het gelukkig beide navertellen. Toen we veilig aan de andere kant van het hek op een bankje aan het bijkomen waren, zagen we de koeien elkaar bespringen. Zat ik toch fout. Ze hadden ons niet op willen eten. Ze hadden ons willen verkrachten.

Advertenties