Mahoniehout

door Vinnerd

Lang ben ik me niet zo bewust geweest van de eindigheid van een moment. Ik weet dat dit zo stopt. En dat het nooit meer terugkomt. Maar dit is het nu. En hoewel ik me alles behalve gelukkig voel, mag het van mij oneindig duren.

Ik heb in al mijn zwakte de werkelijkheid niet onder ogen willen zien. Omdat ik wist dat in al zijn verheldering ook pijn zou zitten. Hoog in de wolken staat jouw luchtkasteel. Ik dacht dat ik naar je op weg was. Omhoog zwevend, aan ballonnetjes vol roze gedachten. Af en toe prikte je er eentje lek. ‘Ik ga jou niet gelukkig maken’, zei je dan, en ik daalde weer wat neer.

Ik wil je daar voor bedanken. Ik heb niet hoog genoeg op kunnen stijgen om de val veel pijn te laten doen.

Dag, mijn mahoniehouten prins.

Advertenties