Koelkastmagneet

door Vinnerd

Ik had eens, voor een moment in tijd en ruimte, een compleet setje van drie koelkastmagneten. Eentje van Sint-Nicolaas (en even tussendoor, dat is ook de persoon van wie ik die magneten kreeg, narcistische racist). Eentje van Zwarte Piet (of Donkerwitte Piet of hoe ik hem ook aan moet duiden zonder iemand te beledigen). En eentje van Amerigo, de trouwe schimmel van  de Goedheiligman.

Nu wil het lot dat ik het paard al enige tijd kwijt was. Niet de magneet zelf, die hangt nog keurig op mijn koelkast, maar de aangelijmde viervoeter heeft de benen genomen. Waarheen was me een tijd lang volstrekt onduidelijk, tot gisteravond.

Het was laat en ik had honger dus maakte ik tomatensoep met afbakstokbrood. Maar wat zag mijn oog toen ik de oven openschoof? Het verloren ros, Amerigo. Hoe hij daar beland was, is me een groot raadsel. Ik heb het hem geprobeerd te vragen maar enig antwoord bleef uit. Uit hem trekken door marteling leek me geen optie, want hij had een aantal weken in een oven gelegen. Er was niets dat ik kon doen om dit te overtreffen.

Ik heb mijn lijm opgezocht (in een doos met allemaal spulletjes waar ik ook een onaangebroken tube tandpasta heb aangetroffen, klein gelukje) en hem weer vastgezet op zijn magneetje. Nu pronkt hij weer – zij het wat zwartgeblakerd – aan mijn koelkast. Welkom terug.

Geen kwaad woord over het Zweedse meubelconcern verder, maar de magneten kwamen van IKEA en ik vond het heel toevallig dat nu juist Amerigo in mijn oven belandde. #paardenvlees

Koelkastmagneten

Advertenties