Broodkorstjes

door Vinnerd

Normaal gesproken doe ik het niet. Maar om een voor mijzelf ook volstrekt onduidelijke reden doe ik het vandaag wel. Een beetje stiekem, want hoewel ik niet vermoed dat het verboden is, geloof ik ook niet dat het heel erg op prijs gesteld zal worden. Althans niet door mijn leidinggevende, een chagrijnige vrouw van een jaar of veertig die duidelijk verbitterd is door het feit dat zij al haar hele leven op de broodafdeling werkt, en ik hier met een aantal maanden weer weg ben en verder ga met mijn leven.

‘Misschien een hele vreemde vraag’, zegt de oude vrouw die zonder waarschuwing opeens achter me staat, ‘maar heb jij misschien ook een zakje met alleen broodkorstjes? Ik ga zo meteen met mijn kleinkind de eendjes voeren en ik vind het zo zonde om een vers brood te kopen.’

Ik draai me om en kijk haar ietwat verbaasd aan. Niet omdat ik versteld sta van haar vraag, maar omdat ik er versteld van sta dat die vraag me nog nooit eerder gesteld is en ik uitgerekend vandaag had besloten om alle korstjes in een apart zakje te doen.

‘Toevallig wel’, antwoord ik. ‘Alstublieft.’

Advertenties