De Ware

door Vinnerd

Ik ben verliefd geworden. Alweer? Ja. Alweer. Maar nu echt.

Ik heb hem ontmoet (ontmoeten is misschien een groot woord) in Den Haag.
Ik ging uit met een Schotse chick waarvan ik haar naam steeds maar weer vergeet, maar het begon met een L. Of een B. In ieder geval een medeklinker. Geloof ik.
We gingen naar Cloos. Dat is een kroeg en geenszins het benoemen waard verder, tenzij je het afstapje halverwege de kroeg interessant vindt.
Want het is dus zo dat, als je in de kroeg staat en je kijkt de kroeg verder in, het net lijkt alsof er allemaal kleine mensen zijn. Maar dat is niet zo, dat komt omdat er een afstapje is. De functie ervan snap ik niet helemaal, maar ik had te laat door hoe het zat en ging onderuit.

En toen ontmoette (ontmoeten is misschien een groot woord) ik de ware.
Hij stond opeens naast me en vroeg ‘gaat het?’.
Hij had krullen – waar ik sowieso al een zwak voor heb – en een spleetje tussen zijn tanden – waar ik een zo mogelijk nog grotere zwak voor heb – en hij leek zichzelf heel serieus te nemen. Maar hij was wel in de Cloos. Ik vond dat zo’n intrigerende tegenstelling, dat ik niet wist wat ik moest antwoorden en dus maar gewoon wegvluchtte (om vervolgens bijna een tweede keer te struikelen over hetzelfde afstapje).

Toen Cloos dichtging, was de enige optie Het Feest van Sinterklaas.

En daar was hij weer.
Hij, met zijn krullen.
Hij lachte zijn spleterige tanden bloot.
En hij zag me.
Maar.
Hij danste met iemand anders.

Zelfs toen ik later op de avond vol in mijn anus werd gegraaid (volledig ongewenst maar het was wel lekker) bleef ik dat gevoel houden dat er iets niet klopte. Hij hoorde met mij te zijn.
Toen ik vele uren later in bed lag, dacht ik aan hem. Heel even, maar ik dacht wel aan hem.
En de volgende dag werd ik wakker met koppijn en wallen ter grootte van stoma’s. Ik keek in de spiegel en realiseerde me hoe fijn het is dat niemand me kon zien, nu. Zelfs Hij niet.

Hij, die nu waarschijnlijk met die slettebak ligt te bekken.
Hij, die nu waarschijnlijk met die snollebol ligt te rollen.
Hij, die nu waarschijnlijk in die sloerie ligt te roeren.

Maar het liet me, eerlijk waar, volledig koud. En dus kwam ik tot de conclusie;
Drank maakt meer lief dan je lief is.

Advertenties