Marktplaats

door Vinnerd

Ik snap mensen met verzamelwoede wel. Niet vanwege mijn empatisch vermogen, want daar beschik ik niet over. Ik heb er nul moeite mee als ik iemand zie huilen. Tenzij het heel hard gebeurt en ik er last van heb, of in de stiltecoupe bijvoorbeeld.
Misschien heb ik het verzamelen van mijn vader geërfd. Die is er ook zo een. Maar waar hij zich enkel richt op stripboeken, verzamel ik eigenlijk alles. Kleding, boeken, ansichtkaarten, souvenirs, meubelen en zelfs stofwolkjes onder mijn bed.
Zo heel zelden ruim ik mijn huis wat uit. Ik heb gisteren twee volle vuilniszakken kleding in de KICI-bak gedumpt (omdat het minder ver lopen is dan de vuilnisbak). Dat geeft dan een schoon, opgeruimd gevoel, al is het alleen maar in mijn hoofd.
Maar sommige spullen, zoals Dvd’s of computerspelletjes, wil ik nog wel eens verkopen op Marktplaats. Ik leef niet in de illusie dat er iemand is die mijn afgedragen vodden nog wil overnemen, maar als ik iets moois heb vang ik er graag geld voor (of een diner, ik heb ooit iemand via Marktplaats zo gek gekregen om mosselen voor me te maken in ruil voor mijn oude Super Nintendo).
Verkopen en weggooien is allemaal goed. Mijn probleem zit hem erin dat, wanneer ik op Marktplaats inlog om advertenties te plaatsen, ik het vaak toch niet kan laten om even rond te kijken of er nog iets te kopen valt.
En dat vond ik.
Een piramidevormig ‘nachtkastje’ (wat niet als nachtkastje kan dienen want vanwege de vorm kun je er niets opleggen) met drie lades. Op de zijkanten staan blote afrikaantjes afgebeeld. Althans, ik neem aan dat het afrikaantjes moeten voorstellen. Ze zijn in ieder geval bruin, maar dat kan ook gewoon liggen aan het hout waarvan het kastje is gemaakt.
Vond ik mooi. Vond ik heel erg mooi. Ik kon hem op komen halen in een gat, een minuut of twintig met de trein vanaf Rotterdam. En dan nog een half uur lopen. Dat zouden vijftig minuten zijn, en dan weer terug, ware het niet dat ik in Amsterdam woon en niet in Rotterdam. Dus een avondvullend avontuur. Heerlijk.

Het duurde even voordat ik het huis gevonden had, maar toen het zover was (zo rond etenstijd) werd ik hartelijk verwelkomd door een man met een worst in zijn mond.
‘Oh, jij bent zeker die van Marktplaats?’, zei hij smakkend.
‘Ja’, zei ik. Want dat was zo, he.
En toen vroeg hij of ik het een beetje kon vinden en of ik ook een broodje worst lustte. Nou, dat lustte ik wel. Dus hij gaf mij het kastje, wat niet zo zwaar was maar vanwege de vorm wel heel onpraktisch om te tillen, en ik kreeg er een broodje worst bij. En dat alles voor het schamele bedrag van vijf euro.
Fijn. Nee maar echt.

Dat kastje staat nu op mijn berging want er staat al genoeg zooi in mijn huis. Het broodje worst heb ik lang en breed verteerd. Maar de herinnering, die koester ik.

Advertenties