Rookvrije zone

door Vinnerd

‘Goedemiddag’, zei God.
‘Goedenavond’, zei ik, want het was toch echt avond toen ik overleed.
Ik keek naar de Gouden Poort die voor mij stond.
‘Hier naar binnen?’, vroeg ik Hem.
‘Momentje’, zei God. ‘We gaan eerst even je leven evalueren.’
Hij stak zijn hand naar mij uit en graaide in mijn oor. Net zoals mijn vader vroeger altijd bij mijn deed, om er vervolgens een kwartje uit te halen. Dat kwartje mocht ik dan in mijn spaarpot doen. Mijn vader zal inmiddels ook wel al binnen zijn. Ik voelde plots een golf van opwinding toen ik aan hem dacht.
Maar Hij haalde geen kwartje tevoorschijn. Hij trok een USB-stick uit mijn oor.
‘Zo’, zei God.
‘Is het niet makkelijker om dit via de cloud op te vragen?’, vroeg ik Hem.
‘Ach welnee’, zei God. ‘We hebben al genoeg wolken hierboven.’
Hij klikte een paar keer met zijn muis en draaide het scherm mijn kant op. Er stond een video open. Hij drukte op play.
Ik zag mijn leven aan mij voorbij flitsen. Is het dus toch waar wat ze zeggen, alleen had ik het me altijd anders voorgesteld.
Over mijn kinderjaren leek Hij redelijk tevreden. Ik zag hem even zijn wenkbrauwen optrekken bij het stukje waarin ik mijn eigen volgescheten luier uit de vuilnisbak haalde om ermee te spelen, maar dat was vast geen reden genoeg om me de toegang te ontzeggen.
Toen kwamen mijn tienerjaren. Dat was ronduit gênant.
‘Zo’, zei God. ‘Jij was er vroeg bij.’
En toen kwamen mijn jaren als adolescent.
‘Zo’, zei God. ‘Drie tegelijk?’
En toen kwamen mijn jaren als jongvolwassene.
‘Zo’, zei God. ‘Je moet er maar van houden.’
En toen kwamen mijn jaren als vader van twee.
‘Zo’, zei God. ‘Dat het past.’
En toen kwamen de maanden in het ziekenhuis, vlak voordat mijn lichaam het verloor van de longkanker.
En toen was het filmpje klaar.
‘Zo’, zei God en hij keek me aan. ‘Dit gaat hem niet worden, helaas. De hemel is een rookvrije zone.’

Advertenties