Ziekte 5: Pica

door Vinnerd

We zijn er dan eindelijk. De laatste ziekte – waarvan ik de kans dat ik hem ooit krijg zo’n zes procent schat. Vijf dagen lang kommer en kwel, met vandaag de grote finale. Na drie lichamelijke nachtmerries en een parasiet, wilde ik vandaag een geestelijke aandoening bespreken.

Pica is een psychologische stoornis die ervoor zorgt dat je een onbedwingbare behoefte naar voedingsarme producten krijgt. En daarmee doel ik op zaken als rauwe bloem, maar ook modder, kalk en zelfs spijkers.

Als ik met vrienden ga eten, wordt me vaak gevraagd wat ik wel en niet lust. Logisch. Ik zeg dan altijd: ‘in principe alles, behalve witlof en boerenkool.’ Logisch. Maar als ik zeg dat ik in principe ‘alles’ lust, bedoel ik dat natuurlijk niet letterlijk. Logisch. Ik bedoel daar enkel en alleen eten mee. Logisch. Geen spijkers, geen modder. Logisch. Hoe bizar is het dat er mensen bestaan die hier in principe niets logisch aan vinden?
Wat ik me wel afvraag, is of ze het – ondanks hun vreemde eetgewoontes – er toch mee eens zijn dat alles lekkerder is met ketchup.
‘Heb je ook ketchup in huis?’
‘Jazeker, alsjeblieft.’
Spuit ketchup op zijn stompkaars

Als kind was ik de moeilijkste eter die je je kunt voorstellen. Niks at ik, en al helemaal niet als het geprakt was. Op een avond aten we peen-en-uien (de officiële term luidt geloof ik “hutspot” maar peen-en-uien is logischer omdat het er allebei in zit). Ik vertikte het naar binnen te werken. Mijn ouders waren eraan gewend en besloten mij volledig te negeren. Uit pure wanhoop heb ik toen maar mijn gezicht in mijn bord geslagen. Met de peen-en-uien in mijn ogen ben ik keihard in janken uitgebarsten.
Maar goed dat ik geen spijkers at toen, denk ik nu.

Die peen-en-uien heb ik uiteindelijk in de fietsenschuur moeten opeten.

Ziekte 1: Cornu Cutaneum (hoofdhoorn)
Ziekte 2: Guineaworm (parasiet)
Ziekte 3: Trimethylaminuria (vissengeursyndroom)
Ziekte 4: Fecal Vomiting (drollen kotsen)

Advertenties