De eerste keer: Modeshow

door Vinnerd

‘Vin, wil je mee naar een modeshow?’
Ik, de jongen die het liefst in zijn pyjama naar school toe gaat, op een modeshow. Ik voelde me gevleid.
‘Want anders voel ik me het enige buitenbeentje, maar ik weet dat jij er ook niet tussen past.’
En weg was mijn ego.
‘Kwart over drie op Leidse. Tot zo.’

Voor degene die – net als ik – ook nog nooit op zo’n event zijn geweest: de show begint al thuis. Want het is zien en gezien worden en dus rijst de vraag: wat te dragen? Ik zag eigenlijk maar twee opties.
A. Volledig over de top, met alle kleuren van de regenboog en een strikje in mijn haar. Twee verschillende schoenen, twee verschillende sokken, een sjaal om mijn middel en een hoedje om mijn nek. Haarband, zonnebril waarvan de glazen de vorm hebben van hartjes en een plastic tasje met stoere tropenprint. In de hoop dat ik de plank niet volledig missla. Of:
B. Helemaal in het zwart. Want dat is het nieuwe oranje, en dat is het nieuwe paars, en dat is het nieuwe beige en dat is het voormalige zwart. Dus dan zit je sowieso goed.

Nu heb ik zwarte broeken en zwarte schoenen, maar het enige zwarte shirt dat ik heb, is een beetje verwassen. Er stond ooit een print op, maar die is er inmiddels lang en breed afgesleten. Misschien is dat wel heel erg fashion, of zo. Dus dat moest dan maar.

In de tram. Mijn telefoon piepte.
‘Half vier. Kledingcrisis.’
Dat gaf mij mooi de gelegenheid om nog even langs de H&M te gaan en toch maar een nieuw shirt te kopen. Het werd een grijze. Want zo ben ik, lekker gek.

Entree was vijf euro, maar ik zei dat ik blogger was en graag over de show wilde schrijven. Toen mocht ik gratis. Ik krijg binnenkort een persbericht.
Nu weten jullie en ik natuurlijk dat een blog op WordPress met 32 volgers (plus mijn moeder, voor een totaal van 33) niets voorstelt. Maar vijf euro is vijf euro en dat is wel mooi wat ik bespaard had. Kon ik fijn een biertje van kopen na de voorstelling.

De show zelf was – afgezien van de bloedhete zaal – best wel heel erg vermakelijk. En dat meen ik. Maar ik wacht het persbericht af en dan poog ik er een heel serieus, journalistiek stuk aan te wijden. Nu al zin in. Tipje van de sluier: er was een geel broekpak. Al nieuwsgierig geworden? Goed zo. Houd dat vast.

Ik weet niet of iedereen het écht niet doorhad, of dat ze gewoon vriendelijk waren, maar niemand leek er over te vallen dat ik voor de volle honderd procent in H&M was gehuld. Behalve mijn onderbroek, die kwam van de Action. Maar die zag dan weer niemand.

Na de show volgde wat kletspraat over de kleding van zojuist. Bij gebrek aan een eigen mening was ik het maar gewoon met iedereen eens.
En toen een biertje in de zon bij een tentje om de hoek. Aan het tafeltje naast ons werd een sollicitatiegesprek afgenomen door twee vrouwen. Ze droegen beide hetzelfde turquoise overhemd. En nu wil ik geenszins beweren dat ik verstand heb van mode, maar dat kon écht niet.
Draag dan zwart.

Advertenties