Het noodlot: Mijn N64-controller

door Vinnerd

Wij hadden vroeger de Super Nintendo thuis. Dat was genieten.
We hadden een spel waarbij je als Mario op de rug van een groene dinosaurus kon rondlopen. En een Star Wars-spel dat zo ziekelijk moeilijk was, dat het ons nooit lukte verder te komen dan het derde level (ik kan me het Game Over-deuntje nog steeds voor de geest halen). Tot op een dag mijn broer opeens tegenover de eindbaas stond. Jarenlang oefening en training. Hij werd genadeloos in de pan gehakt door Darth Vader.
Soms nam mijn vader nieuwe spellen mee van de rommelmarkt. Pinocchio, waarbij ik en mijn broers om beurten een level speelden. Peter Pan, nooit uitgespeeld. En je had ook een spel waarbij je een plastic geweer op je Super Nintendo aan moest sluiten, om zo vliegtuigen uit de lucht te schieten. Maar dat deden we niet zo vaak omdat het batterijen vrat.

Zo zag de controller van de Super Nintendo eruit. Normaal gesproken zit er ook een snoertje aan, maar dit plaatje vond ik op internet en hier zit geen snoertje aan. Ik weet niet hoe dat kan.

Zo zag de controller van de Super Nintendo eruit. Normaal gesproken zit er ook een snoertje aan, maar dit plaatje vond ik op internet en hier zit dat niet. Ik weet niet hoe dat kan.

De Nintendo 64 hadden we niet. Ik speelde er alleen soms op bij vriendjes thuis. Tot een paar jaar geleden, toen ik besloot er eentje via Marktplaats aan te schaffen. Ik denk dat ik ergens, onbewust, de behoefte voelde om dit gat in mijn jeugd te dichten. Het werd een prachtige, lichtblauwe Nintendo waar je een beetje doorheen kon kijken. Oh, wat een zaligheid.
Ik had er een bijpassende controller bij. Ook lichtblauw en je kon er ook doorheen kijken. Supervet. In de controller kunnen kijken. Bedrading, allemaal technische shizzle, gewoon zien zitten.

Zie hier de befaamde controller. Als je goed hebt opgelet, zul je al gezien hebben dat het hier een grijze variant betreft. Dus geen lichtblauwe. Ook kun je niet door deze controller heenkijken, wat bij de mijne wel het geval is. En tot slot is bij deze controller het pookje nog intact.

Zie hier de befaamde controller. Als je goed hebt opgelet, zul je al gezien hebben dat het hier een grijze variant betreft. Dus geen lichtblauwe. Ook kun je niet door deze controller heen kijken, wat bij de mijne wel het geval is. En tot slot is bij deze controller het pookje nog intact. Dat komt (ik zal maar open kaart spelen) omdat ook dit een afbeelding is van internet. 

Nu heb ik dit pareltje recentelijk weer opgedoken en aangesloten. Ik speelde Pokémon Snap, het meest ontspannende spel ter wereld. Alles wat je hoeft te doen, is foto’s maken. Van Pokémon. Vandaar de titel natuurlijk, Pokémon Snap. Soms ligt het zo voor de hand.
Ik was me een malle moer kiekjes aan het schieten (volgens mij gebruik ik deze uitdrukking verkeerd, maar yolo) en intens aan het genieten, toen het noodlot toesloeg. Het stickje waarmee je beweegt en rondloopt en zo, dat grijze stickje in het midden van de controller, dat stickje brak af.
Het zat al een tijdje wat losser, maar nu heeft hij het echt opgegeven.
Zonder stickje geen controller.
En zonder controller geen Nintendo 64.
En zonder Nintendo 64 geen rust in mijn leven.

Bij dezen een oproep: heeft iemand er eentje voor me liggen? Ik ging op internet rondkijken, maar ze vragen al gauw vijftien euro voor zo’n ding. Vijftien euro! Daar kan ik een week van eten. Langer nog als ik enkel instant-noedels koop.
Ach en wee.
En ik heb al zo weinig.
Mijn transparant-blauwe hart bloedt.

PS. Een gele, als het even kan. Groetjes.

Advertenties