Negers na twaalven

door Vinnerd

Ik had me al helemaal ingesteld op eindelijk een avondje alleen. De zon was onder, mijn wijnglas vol en ik zat met mijn laptop op het balkon. Nog voordat ik Theo en Thea en de ontmaskering van het Tenenkaasimperium kon intypen op YouTube, werd ik gebeld. Of ik wilde hangen. Welja.
Ze kwam langs en we kletsten. Over van alles, eigenlijk. Uiteindelijk vingen we het idee op om een flesje Prosecco te halen en deze ergens buiten op te drinken. We belandden in het Vondelpark en uiteindelijk in de Burger King op het Leidseplein.
De laatste tram hadden we gemist en dus besloten we “nog één biertje te doen”. Het werden er negentien.

Ik ga geen namen noemen, want officieel mag het niet, maar bij ons in het café gaan na twaalven de asbakken op tafel. Dat betekent: zwarte negers die je ieder kwartier om een vuurtje komen vragen.
Na de vierde keer vroeg hij of hij zichzelf mocht voorstellen. Wij in het Westen doen zoiets meteen de eerste keer (of helemaal niet), maar hij kwam uit Kenia en blijkbaar heersen daar andere gedragsregels.
Zijn naam was Kevin, al verdenk ik hem er stiekem van dat hij zich met een andere naam voorstelde. Misschien omdat zijn echte naam te moeilijk zou zijn om uit te spreken voor een Hollander. Ik stelde mezelf voor als Pim-Pam Petter en hij geloofde het. De vriendin met wie ik was stelde zich voor als Adriënna. Eigenlijk heet ze Adriënne. Ha. Ha.

Hij vond ons een geschikt koppel. Toen we hem vertelden dat we elkaar pas drie weken kenden, geloofde hij het niet. Maar met de naam Pim-Pam Petter had hij totaal geen moeite.
‘Heus waar’, zeiden we. In het Engels natuurlijk, want anders kon hij het niet verstaan.
Toen vertelden we hem over onze kneuterigheid. Want ik ben een kneut, maar Adriënne zo mogelijk nog meer. We drinken thee, bakken koekjes, maken avondwandelingetjes, spelen op de Wii, klagen over het warme meer, zuchten hardop als we eindelijk kunnen zitten en vlechten elkaars haar.
‘Ach’, zei hij. ‘Zolang jullie maar niet samen op de bank zitten te breien.’

We keken elkaar aan en zonder een woord te wisselen, begrepen we dat we hier beter onze mond over konden houden.

Advertenties