Win een gratis kuipje fritessaus!

door Vinnerd

Soms sta ik versteld van mijn eigen genialiteit. Heel soms dan, want over het algemeen ben ik me wel bewust van hoe doortrapt en sluw ik wel niet ben. Maar neem nou bijvoorbeeld gisteren, toen ik iemand aan de telefoon had.
‘Nog wat meegemaakt?’, vroeg desbetreffende persoon.
‘Nee’, loog ik.
Mhoehaha. MHOEHAHA. Ah yes.

Het was gisteravond toen ik na een hele dag op kantoor nèt de tram miste. Aangezien het inmiddels echt winter begint te worden en ik niet gekleed was op de snijdende kou, besloot ik in beweging te blijven. In plaats van een kwartier bij de halte te staan, liep ik vast door naar de volgende.
Daar eenmaal aangekomen, kwam er een homoseksuele toerist naar me toe die me vroeg of ik hem kon vertellen waar hij heen moest. Hij duwde een kaart onder mijn neus, maar het was het was al donker en ik zag niets. We liepen samen naar de flets verlichte abri op de hoek.

Ik ben een belabberde kaartlezer.


Voordat er verkeerde conclusies worden getrokken: ik ken dit stuk van de stad heus wel. Ik ben alleen een belabberde kaartlezer. Maar mijn ego stond niet toe dit aan de man te vertellen, en dus keken we samen ruim tien minuten naar de plattegrond alvorens ik toegaf dat ik het ook niet wist. Tien minuten, precies genoeg om de tweede tram te missen.

Inmiddels was ik al zo onderkoeld dat ik besloot dat het nu toch niets meer uitmaakte: ik zou het hele stuk naar huis toe lopen. Onderweg bedacht ik me wat ik zou gaan eten. Nog voordat ik een beslissing had gemaakt, liep ik langs de McDonalds en ik glipte – eigenlijk zonder na te denken – naar binnen.
Houd ik je achterhoofd: onderstaande is een reconstructie van hoe het gesprek met de kassière ongeveer verliep. Neemt niet weg dat de inhoud feitelijk zo dicht mogelijk bij de waarheid zit als ik kan terughalen.
‘Yo.’
‘Yo.’
‘Zeg het eens.’
‘Een Big Mac-menu, alsjeblieft.’
‘Drinken?’
‘Fanta.’
‘Fritessaus?’
‘Nee.’
‘Hier opeten of meenemen?’
‘Meenemen.’
‘5,95.’
‘Pinnen, alsjeblieft.’

Met een tas vol voer begon ik aan het laatste stuk van mijn terugreis. Door af te wisselen met welke hand ik de patatjes uit de warme tas viste, voorkwam in onderkoeling.
Toen ik bijna door de frietjes heen was, zocht ik nog een laatste maal de tas goed door om er zeker van te zijn dat alles op was, alvorens ik aan de burger begon. Het was toen dat mij opviel dat de negroïde McDonalds-medewerker mij meer had gegeven dan ik om had gevraagd – en überhaupt voor had betaald. In mijn papieren meeneemtas, naast de hamburger, zat een kuipje heuse, authentieke fritessaus.

Ik was vergeten een foto te maken, maar zo ziet het kuipje er uit. Maar die van mij is nog opgeopend.

Ik was vergeten een foto te maken, maar zo ziet het kuipje er uit. Alleen is die van mij nog ongeopend.

Doe mee en win!
Of het opzettelijk was of een foutje, is me niet geheel duidelijk. Wat ik wel weet: ik hoef het niet. Ik vreet dat niet. Maar weggooien is zonde. Daarom, om te vieren dat dit precies mijn 84ste blog is, heb ik besloten het kuipje weg te geven aan één van mijn trouwe lezers.
Meedoen is simpel: reageer op deze blog, like mijn Facebook-status, retweet mijn tweet, doe wat je moet doen zodat duidelijk wordt dat je dit gelezen hebt. Actie loopt tot zondag 9 november. Er wordt eerlijk geloot onder de deelnemers. De winnaar krijgt binnenkort bericht. Jonger dan 18 jaar? Vraag dan even toestemming aan je ouders.

Advertenties