Het echte verhaal achter Thijs

door Vinnerd

Zo’n vier maanden geleden kwam adoptiekonijn Thijs in mijn leven. Eerst eigendom van mijn zusterlief, maar aangezien ze een beetje op hem uitgekeken was, mocht ik de voogdij op me nemen. Gedurende de afgelopen periode heb ik volop van zijn aanwezigheid mogen genieten. Ik heb hem gevoederd, vertroeteld en toen zijn anusje ontstoken bleek, heb ik deze dagelijks afgespoeld met lauwwarm water en ingesmeerd met vaseline: geheel volgens de voorschriften op internet. Maar aan deze pret komt binnenkort een einde.

thijs

Inmiddels heb ik een nieuwe huisgenoot. Een heus mens van vlees en bloed. In tegenstelling tot Thijs heb ik haar er nog niet op kunnen betrappen op de bank te poepen. Een verademing.

Ik ben binnenkort weer jarig. Dan komen mijn ouders en zusje langs om het groots te vieren met taart en liederen. Ook ben ik van plan een gezellige verjaardags-CD op te zetten, maar ik moet nog even kijken hoe dat binnen mijn planning past.
Maar ondanks al deze pret en jolijt, zal deze dag een bitterzoet randje krijgen. Mijn zusterlief wil haar k’nijn terug. Reden: “mjah gewoon”.
Ik heb dus nog maar een week de tijd om van mijn keutelende kakkertje te genieten. Een perfect moment om even terug te blikken op zijn rijke leven.

Ongeveer een jaar geleden kreeg mijn zusje Thijs. Thijs heette toen nog Muis, want dat vond ze een leuke naam voor een konijn. Ik niet, maar dat geheel terzijde. Bij gebrek aan liefde en interesse voor het dier belandde hij uiteindelijk onder de kapstok in de gang. Zo af en toe liep er iemand langs zijn kooi, op weg naar boven. Sociaal als Thijs is, huppelde hij direct achter ze aan. Maar nooit werd hem de affectie getoond waar hij zo wanhopig naar op zoek was. Behalve als ik er was, natuurlijk. Ik ben een konijnenvriend.

Ondanks – of misschien wel dankzij – de eenzaamheid, kon Thijs zijn nieuwsgierige aard niet onderdrukken. Na een maand in de gang rondgehuppeld te hebben, besloot hij de mogelijkheden die de trap hem bood te onderzoeken. Langzaam maar zeker kwam hij erachter dat hij zo aan de kille gang kon ontsnappen; op naar avontuur.
Hier moet ik wel aan toevoegen, Thijs is een beetje een schijterd. Kan hij niets aan doen, maakt verder ook niets uit. Maar het is wel zo. Dus toen mijn vader op een nacht zijn slaapkamer uit liep om een bezoekje aan het toilet te brengen (“voor een plasje”, zoals hij dat zelf zou zeggen), schrokken zowel hij als Thijs zich het leplazarus. Maar waar het bij mijn vader bleef bij een kort gilletje, stierde Thijs snel richting trap.

Daarom is een voegwoord
Daarom is geen reden
Als je van de trap af valt
Dan ben je snel beneden

Sindsdien staat zijn bakkes wat scheef.
Na een jaar verwaarloosd in de gang te staan en zonder verzorging te herstellen van een kaakbreuk na een val van een trap, kreeg Thijs bij mij de mogelijkheid vrij te zijn. Hij maakt binkies; de echte konijnenkenner herkent hier meteen uit dat hij gelukkig is. Hij krabt achter zijn oor als een hondje en gaat lekker languit liggen chillen als hij moe is van het rond hupsen. Ik denk dat ik oprecht durf te beweren dat Thijs zich op dit moment gelukkiger voelt dan hij ooit heeft gedaan.

Maar dat duurt nog maar een week, dus. Dan moet hij terug naar zijn plekje onder de koude kapstok. Tenzij ik mijn zusje ervan weet te overtuigen hem niet terug te nemen. #FreeThijs

Advertenties