Zondagavondblues

door Vinnerd

Naast mij op de bank zit konijn Thijs, te knagen aan zijn laatste stukje wortel van de dag. In de werkkamer van mijn huisgenoot hoor ik de printer in rap tempo woorden van een computer naar papier vertalen. De waterkoker in de keuken aan het einde van de gang pruttelt. Deze avond lijkt verdomde veel op die van afgelopen dinsdag. Alleen in het geen dinsdag. Het is zondag.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik kwam er een maand of twee geleden achter dat het een bekend fenomeen is; de zondagavond blues. Een naargeestig gevoel dat je op de laatste avond van de week onrustig en depressief maakt. Schijnen heel veel mensen aan te lijden. Die ontdekking gaf rust. Of toch tenminste erkenning, alsof je voor het eerst te horen krijgt dat het oké is om te huilen als je oma overlijdt.

Volgens internet komt de zondagavond blues veelal voort uit een ofwel te gebrekkige besteding van het afgelopen weekend, ofwel een enorme tegenzin voor de week die komen gaat. Daaruit concludeer ik dat ik aan een soort subvariant lijd. Want mijn weekend was fantastisch – écht heel fantastisch – en ik heb zin om morgen weer aan de slag te gaan. Ik kijk niet op tegen de maandagochtend; verre van zelfs, zolang het maar geen zondagavond is.

Op tijd naar bed gaan is geen optie. Want de spanning kietelt mijn buik, wat de slaap vatten onmogelijk maakt. Gelijk als bij een schoolkind op de vooravond van een schoolreisje naar een breinaaldenmuseum (of wat kinderen dan ook maar leuk vinden tegenwoordig, heb er al in tijden geen gesproken). De hele wereld lijkt te slapen en ik ben helemaal alleen.

Zelfs het tikken van de klok lijkt op momenten als deze harder te klinken. Alsof er meer nadruk op iedere beweging van de secondewijzer ligt. Ter anticipering op dit gevoel had ik eerder deze avond al een fles wijn gekocht. Na twee glazen kwam ik er achter dat ik in al mijn onoplettendheid alcoholvrije had gekocht. Witte, alcoholvrije huismerk-wijn. Drie keer net niks.

Advertenties