Verliefd na 36 vragen: date #1

door Vinnerd

Ik ben deze week een soort sociaal experiment begonnen waarbij ik met vijf verschillende jongens afspreek om een vragenlijst door te nemen. Doel van het onderzoek: verliefd worden. De eerste twee heb ik inmiddels gehad maar het gaat vooralsnog moeizaam.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik zat vorig weekend op NRC.nl. Daar vond ik – per stom toeval – een artikel over een vragenlijst. Die vragenlijst bestond uit zesendertig vragen. Het was de bedoeling dat je die met iemand zou doorlopen en aan het einde elkaar vier minuten aanstaren. Zonder te praten. Het idee was dan dat je uiteindelijk verliefd zou zijn. Het artikel ging over een stel dat die vragenlijst doorlopen had en ook daadwerkelijk verliefd was geworden. Volgens mij waren ze zelfs getrouwd, maar dat weet ik niet meer zeker. Het statement was in ieder geval: deze vragenlijst werkt.

Toen dacht ik: oké, dat is best wel een ding. Ik merkte bij mezelf dat ik moeite had om het idee los te laten. Dat het zo makkelijk zou kunnen zijn om verliefd te worden, intrigeerde me. Ik wilde het heel graag zelf proberen. Niet zozeer omdat ik zelf zozeer de behoefte voel de liefde op te zoeken, maar meer omdat ik dacht: als het dan echt zo simpel is, waarom weet dan niet iedereen dat?

Dus toen heb ik er werk van gemaakt en ben ik een soort sociaal experiment gestart. De opdracht die ik mezelf stelde was dat ik deze vragenlijst met vijf verschillende iemanden zou doornemen. Om te kijken of het daadwerkelijk wat zou doen. Zou ik verliefd worden? Of zou ik iets anders voelen of ervaren? Ik brandde van nieuwsgierigheid.
Voorwaarde voor die vragenlijst was overigens wel dat je elkaar nog niet kende, zodat je er volledig blanco in zou gaan. En dat bleek in eerste instantie een probleem, want ik kende eigenlijk niemand die ik niet ken.

Gelukkig bood het internet uitkomst. Afgelopen woensdag had ik een jongen bereid gevonden om deel te nemen aan mijn experiment. En die eerste “date” was best oké. Ik had met hem in een café afgesproken, maar dat bleek niet ideaal. Ik was me er best wel van bewust dat ik me in een drukke ruimte bevond en dat ik iemand vier minuten lang aan het aanstaren was. Iedereen kon dat zien. Niet dat ik mezelf belangrijker wil maken dan ik ben, maar ik voelde me er best wel ongemakkelijk bij.

Maar an sich was het prima. Ik zou niet willen zeggen “een groot succes” – ik was erna niet verliefd – maar het was wel voor herhaling vatbaar. En dat was maar goed ook, want ik wilde het dus vijf keer doen. Helaas bleek date nummer twee nog minder succesvol dan de eerste, maar daarover later meer.

Het artikel en de bijbehorende vragenlijst kun je hier vinden.

Advertenties