Over hoe alles wat mis kon gaan, mis ging

door Vinnerd

In tegenstelling tot hoe ik het normaal doe, blog ik deze week niet vanaf mijn mooie, lieve Macbook. Ik zit lekker ouderwets op mijn primitieve Samsung die zo traag is dat ik ’s ochtends eerst rustig kan gaan douchen nadat ik hem heb opgestart, in de hoop dat hij misschien eindelijk aanstaat tegen de tijd dat ik aan mijn koffie begin. Dat is uiteraard geen bewuste keuze. Maar veel alternatieven zijn er niet want de laatste tijd heeft zo’n beetje alles tegen gezeten wat tegen had kunnen zitten.

Grand Old Party

Ongeveer een maand geleden zat ik op de bank, een film te kijken op mijn Macbook. Welke film dat precies was, dat weet ik eigenlijk niet meer, maar dat doet er gelukkig ook helemaal niet toe. Wat er wel toe doet, was dat huiskonijn Thijs lekker los rond liep. Helaas vond hij het nodig zijn gebit te slijpen aan mijn oplader. De oplader heeft het nog heel even volgehouden, maar hij scheurde steeds verder door en na twee weken moest ik echt een nieuwe hebben. Tachtig euro heb ik ervoor neergeteld. Maar je moet, je moet. Want een andere optie zag ik niet op de korte termijn. En aan een laptop die je niet kunt opladen heb je niet zoveel.

Een duur grapje, maar ik kon weer laden naar hartenlust. Tot vorige week dinsdag, toen ik koffie over mijn Macbook goot. Ik zat op kantoor, had net een verse bak gezet en die liet ik er gewoon op vallen, als het ware. Met enig beleid, zou ik haast willen zeggen. Alsof ik het erop goot. Het gebeurde, en ik was er om heel eerlijk te zijn eigenlijk niet eens verbaasd over. Ik dacht alleen maar: ja, ok. Gelukkig was mijn collega er wat sneller bij. Uitgezet, droog gedept en ondersteboven gezet. Zo heb ik hem een week laten drogen, want als ik de horrorverhalen op internet moest geloven was de kans dat hij nu definitief kapot zou zijn best wel heel erg aanwezig. Met mijn gehele scriptie erop. Waar ik geen back-up van had.

Deniability

In die week dat ik zonder laptop zat, ben ik mijn telefoon kwijtgeraakt. Die is gewoon weg, geen idee waar hij is gebleven. Als ik hem probeer te bellen krijg ik meteen de voicemail en whatsapp-berichten komen niet aan. Dat ding is van de aardbodem verdwenen. Vernietigd. Foetsie. Nou ja, goed. Prima, denk ik dan nog. Dan maar zonder telefoon.

Vanmorgen durfde ik eindelijk mijn Macbook weer aan te zetten, ook wel omdat het echt wel weer moest. Godzijdank ging hij gewoon aan. Geen malfuncties, niks niet. Werkt als een tierelier. En dan ben ik nu weer m’n nieuwe, tachtigeurige oplader kwijt. Ook gewoon weg, echt weg. Bedacht ik me net, die ben ik natuurlijk al een week kwijt. Want ik heb hem inderdaad niet meer gezien sinds m’n laptop een koffiedouche kreeg. Maar dat sloeg ik niet zo bewust op, want ik had hem toch niet nodig met een natte laptop. Dus die ben ik waarschijnlijk ergens vergeten. Maar ik heb aan werkelijk alles en iedereen gevraagd of ze hem gezien hebben maar weet waar ik het over heb.
“Als ik hem vind, app ik je.”
Ja, nee, dat kan dus niet zonder telefoon.

The End

Na de hele avond mijn huis overhoop te hebben gegooid en er 97 procent zeker van te zijn dat ik hem niet meer ga vinden, heb ik maar besloten morgen een nieuwe te kopen. Eten kopen doe ik volgende maand wel weer ergens.

Om toch positief af te sluiten (ik voel me namelijk best wel heel erg fijn, eigenlijk); ik heb het meest fantastische weekend in tijden gehad en het enige jammere eraan is dat het alweer afgelopen is. Maar aankomend weekend ga ik heel fancy naar het Concertgebouw én komt mijn mamma langs dus dat wordt ook heel leuk.

Advertenties