Kale koppen

door Vinnerd

Natuurlijk scheer ik mezelf ook weleens. Mijn gezicht, bijvoorbeeld. Borstharen hoef ik nog niet te scheren, want die zijn op een hand te tellen. Dus die pluk ik er zo eenmaal per maand uit met een pincetje. Maar weet je waar ik nou zo moeilijk bij kan? Dat er mensen zijn bij wie het scheren van hun hoofd een dagelijkse bezigheid is.

kale man

Ik stond gisteren in een overvolle tram. Ik kreeg niet echt de mogelijkheid om de bedwelmende geur van zweet in mij op te nemen, want mijn aandacht was al snel volledig gefocust op het achterhoofd van de man voor mij. Die glansde en glom als een nat kabouterpiemeltje, maar wel alleen de bovenkant. Want als je goed keek – écht goed keek – zag je dat er aan de zijkanten van zijn hoofd hele kleine stoppeltjes zaten. Die stoppels waren vermoedelijk niet heel veel ouder dan een dag.

Ik heb nooit eerder de behoefte gevoeld om iemands hoofd te likken, maar gisteren was dat moment toch weldegelijk daar. En dan met name de stoppels. Niet vanwege de smaak, die kon ik wel raden. Het ging me om de structuur langs mijn tong. Gelukkig wist ik me te beheersen. Maar mocht iemand met een kaal hoofd dit lezen en mij toestemming willen geven zijn hoofd te likken: contactgegevens staan bovenin.

Ik vind het bijvoorbeeld ook heel raar om me te beseffen dat er nog steeds mensen zijn die in hutten wonen en iedere dag opnieuw op hun eigen voedsel moeten jagen. Of fabrieksmedewerkers in China die uit het raam springen omdat ze depressief zijn, om vervolgens opgevangen te worden door netten die daar preventief hangen en weer door moeten werken. Maar dat is allemaal zo ver weg. En mannen die met enige regelmaat hun hoofd scheren kaal scheren, dat is iets waar je eigenlijk gewoon elke dag mee geconfronteerd wordt. Maar nooit echt bewust.
Althans, ik niet.

Advertenties